Goulven Marie, vertrek vanuit de Med Max

Goulven Marie, schipper van de Lagoped Family, maakte een nieuwe start: die van de Med Max. Verslag van een tweepersoonsrace aan de zijde van Nasser Arraiss, door journalist Laurent François.

Laatste afstellingen, opruimen van de boot, voorbereiding van de zeilen... En uiteindelijk om 11 uur het vertrek vanaf de kade van de haven van Port-Camargue om naar de startzone te varen: Qwanza Bexa vertrok op zondag 29 september voor de eerste editie van de Med Max. De 16 Class 40 die meedoen aan de wedstrijd zullen het tegen elkaar opnemen op een parcours van ongeveer 700 zeemijlen, bijna 1400 km. Na het ronden van een boei voor Sète zetten ze koers naar de Balearen. Ze moeten dan ten zuidoosten van Menorca passeren, voordat ze westwaarts varen, de doorgang tussen Ibiza en Formentera passeren, en vervolgens koers zetten naar Saïdia, in het noordoosten van Marokko. Daar wordt de finish beoordeeld.

Vol energie rekenen Goulven en Nasser op hun kennis van het zeilen in de Middellandse Zee en de bijzonder wisselvallige weersomstandigheden om het verschil te maken. Enkele minuten voor vertrek toonden ze in ieder geval een ijzeren moraal en een uitzonderlijke motivatie. Ze wilden Menorca binnen twee dagen bereiken, dus dinsdag 2 oktober. Mits natuurlijk dat Aeolus niet in slaap valt!

De strijd woedt hevig in deze eerste editie van de Med Max, die zondag 29 september vanuit Port-Camargue van start ging. Aan boord van Qwanza Bexa zitten Goulven en Nasser niet stil. Vanaf het begin, door zich vooraan te positioneren, lieten ze zien dat ze het in zich hebben om te concurreren met de besten. Ze lagen zelfs vooraan tot ze bij Palavas uitkwamen: "De wind kwam van onze linkerzijde en was minder gunstig voor ons," vertelt Goulven. "Daardoor werden degenen die minder dicht bij de kust waren bevoordeeld en zakten wij in het klassement. Maar we blijven in contact. Dat is ons doel. Daarom zullen we geen radicale keuzes maken."

Aan het eind van de middag, op maandag 30 september, was Qwanza Bexa in een nek-aan-nek race met de andere "pointus"(*) die meededen aan de wedstrijd. Goulven en Nasser waren ongeveer veertig mijl van kaap Cavalleria, ten noorden van Menorca. Ze voeren met 7 knopen, bij een zuidwestenwind van 9 knopen en een vlakke zee: "Het is puur genot," verzekerden Goulven. "We zijn 25 mijl verwijderd van de eersten, die 'scows' (*) zijn. We varen op zicht. Maar er is nog niets beslist. De komende nacht wordt erg technisch."

Qwaza Bexa zou rond 3 uur 's nachts op dinsdag 1 oktober ten zuidoosten van Menorca passeren.

(*) Er zijn twee soorten Class 40. Degenen met een V-vormige boeg, een zogenaamde 'puntige' boeg zoals bij Qwanza-Bexa, en degenen met een afgeronde boeg, moderner, de scows. Die zijn over het algemeen sneller, vooral bij ruime wind. Op de Med Max wordt een klassement opgesteld voor beide categorieën. 

Aan boord van Qwanza Bexa, die afgelopen nacht Menorca bereikte en begin avond ten zuiden van Mallorca lag, moet je bijzonder kalm blijven. Goulven en Nasser moesten lang omgaan met een Eole die niet in topvorm was en hen dwong voortdurend te manoeuvreren, terwijl ze geduldig bleven: "We hadden geen succes met de windrichtingsveranderingen," betreurde Goulven halverwege de dag. "Elke keer als we de boten voor ons weer inhaalden, ontstond er een ongunstig scenario. Vanmorgen dachten we vier boten te kunnen passeren met een winddraaiing naar het oosten, maar die draaide naar het zuiden..."

Ondanks hun tegenslagen bleven de twee zeilers in contact met de vloot. Wetende dat de wedstrijdleiding heeft besloten het parcours te verlengen met, na het passeren van de doorgang tussen Mallorca en Formentera, een opvaart naar de Columbretes-eilanden, voor de kust van Valencia. Dat maakt de strijd nog spannender!

"Het is altijd hetzelfde sinds we de Balearen hebben bereikt, de eersten varen er direct langs en wij moeten aan de wind kruisen!" Goulven en Nasser hebben al 48 uur te maken met een steeds grilliger Eole. Hoewel hij inderdaad gunstig is voor de bemanningen die aan kop liggen, is het achteraan een ware hoofdbreker. Te beginnen aan boord van Qwenza Bexa, die donderdag 3 oktober de turbo heeft aangezet om vervolgens haar koers opnieuw te moeten bijstellen, alweer: "Na het passeren van de Columbretes-eilanden kregen we 30 knopen wind van achteren," legde Goulven donderdagochtend uit. "We hebben de groep voor ons ingehaald door te gokken op zo lang mogelijk in de windstroom te blijven. Maar dat pakte niet per se goed uit. Degenen die dicht bij de kust bleven, deden het beter."

Toch geen reden om de moraal te breken, want Goulven en Nasser kwamen begin avond weer dichter bij de boten vooraan. 

Begin van de nacht waren Goulven en Nasser ongeveer 125 mijl van de finish in Marokko. En ze zochten nog steeds wanhopig naar de gunsten van Éole. 

Om geduld te oefenen en de race opnieuw te bekijken: "We hebben de kaart versneld bekeken om te zien waar we de boot hebben gemist," legt Goulven uit. "Je ziet duidelijk dat we, nadat we de Colombrette-eilanden hadden gerond, eerder een noordelijke koers namen dan degenen voor ons die dicht bij de kust konden blijven en profiteerden van westenwind."

Qwanza Bexa zou deze zaterdag de finishlijn moeten passeren.

Aan boord van Qwanza Bexa genieten Goulven en Nasser van elke zucht van Éole, die het de boten achterin het veld echt moeilijk maakte. Iedereen moet hard vechten om de zeilboot vooruit te krijgen. Aan het eind van de dag lagen Goulven en Nasser zo’n 60 mijl van de finish in een vrij zwakke wind en ze maakten slagen…

Ze zouden in de vroege ochtend aan land moeten komen. Als Éole niet in slaap valt…

Het avontuur is dus voorbij voor Goulven en Nasser, die tot het einde toe echt hebben moeten knokken. De wind was de afgelopen uren afwezig. Qwanza Bexa kwam zelfs volledig tot stilstand, terwijl Éole een dutje hield dat het bemanning iets te lang duurde. Gelukkig konden Goulven en Nasser, die kort na 17.00 uur de finish passeerden, rekenen op een buitengewone ontvangst van de Marokkanen. Genoeg om bij te komen voordat ze natuurlijk weer de zee op gaan! 

Na een korte pauze zal Goulven weer de zee op gaan en meedoen aan de Rolex Middle Sea Race, waarvan de start op 19 oktober is.

Hij blikt terug op de Med Max, waar hij samen met Nasser intense en onvergetelijke momenten heeft beleefd: 

Wat is jouw conclusie van deze Med Max?
De balans is uiterst positief. Aan de start van deze race staan na alle avonturen die ik de afgelopen maanden heb meegemaakt (mastenbreuk tijdens de Transat CIC, red.) was al een overwinning. Menselijk gezien was de ontmoeting met Nasser, die een goede zeiler is, fantastisch.

Een nieuwe mast, nieuwe afstellingen... Vond je de boot beter presteren?
De boot gaat snel, vooral bij weinig wind. De nieuwe zeilen zijn heel goed gesneden. En, als kers op de taart, geeft de decoratie het geheel een super uitstraling. Het is erg fotogeniek!

Wat was voor jou het beste moment tijdens deze race?
De start en de finish waren onvergetelijke momenten. We wonnen de start, maar in de euforie vergaten we ons te heroriënteren toen de bries binnenkwam.

Welke spijt heb je daarentegen?
We waren niet erg geïnspireerd in onze strategische keuzes. De overgangsmomenten tussen twee weersystemen zijn ook details waar we aan moeten werken.

Hoe vond je de ontvangst door de Marokkanen?
De ontvangst was buitengewoon hartelijk. Het was natuurlijk een groot voordeel om Nasser aan boord te hebben. De Marokkaanse autoriteiten waardeerden het dat een Marokkaan aan de race deelnam. Er is een echte politieke wil in Marokko om zeilen te ontwikkelen en de Med Max was een zegen voor iedereen.

Hoe ziet de rest eruit? 
Nasser blijft nog even bij zijn familie. Wat mij betreft vertrek ik met een vriend om deel te nemen aan de Rolex Middle Sea Race die plaatsvindt in Malta. Het is een zeer prestigieuze race die meer dan honderd zeiljachten samenbrengt, waaronder Class 40’s. Racen onder zulke omstandigheden zal helpen om door te blijven groeien in wedstrijdsituaties en het ritme te pakken.