Terwijl ik in maart 2023 de Lyngen Alpen ontdekte, ontmoette ik een bijzondere zeeman in een café aan de haven van Tromsø. Ulysse, dat verzin je niet, kapitein van de LUN II (uitgesproken als "lune"), draagt een blauwe wollen muts en een leren jas. Hij steekt me een dikke, eeltige hand toe die me het gevoel geeft kinderhanden vast te houden. Leunend aan de bar praat hij met Léo Viret, vriend en studiegenoot van gidsopleiding. De gesprekken zijn levendig, maar de aanwezigheid van de Lun II, Ulysse’s boot, komt vaak ter sprake. Het schijnbare avonturiersleven van Ulysse maakt me sceptisch: is het echt mogelijk om te zeilen op een boot uit 1914 zonder enige elektronische hulp? Is het haalbaar om met een boot van bijna 30 meter op zeil de haven binnen te varen? Ik ben wantrouwig. Wat als het niet waar is? Wat als achter dat leer een stadsjongen schuilgaat die hunkert naar avontuur en erkenning, net omgeschoold tot matroos, snel met verhalen komt?

Enkele ogenblikken later word ik aan boord van de beroemde boot uitgenodigd met de bemanning. In het donker lijkt de Lun enorm en geeft hij me het gevoel rechtstreeks uit een sprookje of een Vikingsfilm te komen. Het houten tuigage, de bordeauxrode katoenen zeilen, het roer uitgerust met een takel gemonteerd met touwen (touwwerk op een boot) van hennep. Mijn eerste stappen op de trap die naar het kajuit leidt, in de ingewanden van de boot, kraken en een geur die ik ken roept herinneringen op: een geur van een oud toevluchtsoord. Aan de muren langs deze trap hangen aquarellen waarvan het papier lijkt op perkament, versleten, met het beeld van de Lun onder zeil, en een bibliotheek met zeemansboeken die lijken te dateren uit de 19e eeuw.

De leefruimte, de kajuit, is opgebouwd rond een grote houtkachel en een tafel zo breed als een arm. Aan weerszijden van de kajuit zijn stapelbedden: individuele bedden met een gordijn, dikke dierenhuiden en een donsdeken. Alles hier is uit een andere tijd. De kapitein is druk in de boeg van de boot: hij kookt temidden van hangende lamsbouten, vissen die drogen naast zeehondenhuiden, en de skiërs van de week. Ik ben verbaasd dat deze twee werelden kunnen samenleven, zelfs mengen.

Wat mij opvalt, is de aanwezigheid in alle gesprekken van een onzichtbaar bemanningslid. En toch zo zichtbaar. Een persoon niet van vlees, maar van hout: de boot. Ulysses spreekt over zijn schip als over een volwaardig matroos. "Hij is blij als hij wind in de zeilen heeft", de krakende geluiden en zijn gedrag op zee getuigen van zijn erkenning voor zijn matrozen die in en op hem leven en werken. De Lun is een levend wezen. 

Na een puree van gespleten erwten, bedekt met een plak kabeljauw, zelf weer bedekt met een dun plakje gerookte zalm en geroosterde hazelnoten, verdwijnt de kapitein met een sigaret in zijn mondhoek. Hij roept ons toe met "jongens", alsof hij zelf een oude vrouw is, zoals een uitbater van een kroeg in een oud Frans dorp. Reïncarnatie is misschien niet alleen het voorrecht van Indiase volkeren? Toch getuigt zijn krachtige en levendige lichaam van de fysieke activiteit van een topjudoka... Het mysterie rond deze persoon blijft voorlopig onopgelost. Zijn tweede-in-bevel neemt het verhaal over, ook met een sigaret in de mondhoek en een mok koffie in de hand. Roken wordt aangemoedigd op de boot, "het doodt de schimmels". Er hangt een onwerkelijke sfeer in deze kajuit. Hij vertelt ons de heldendaden van zijn kapitein. 

Oversteek van de Atlantische Oceaan geladen met rum en koffie zeilend op zijn boot uit de vorige eeuw, woeste zeecondities, manoeuvres waardig aan oude zeevaarders zoals in de zeeroverroman "Twee jaar op het voordek" van Dana… Is het niet de essentie van nederigheid om je eigen prestaties stil te houden en anderen erover te laten spreken? Mijn twijfels en vermoedens zijn natuurlijk verdwenen sinds ik voet zette op dit fantastische schip. Maar ik had geen idee wat de toekomst voor mij in petto had.