Ubaye Sauvage - Verhaal van een skitocht in de Ubaye

Alex Pichon, gepassioneerd bergfotograaf en lid van de Lagoped Family, neemt ons hier mee naar het hart van het wilde Ubaye. In dit levendige en zintuiglijke verhaal volgen we een zelfstandig avontuur op toerski’s, afgewisseld met bivakken, indrukwekkende landschappen en gekozen momenten van eenzaamheid. Een onderdompeling in het ritme van de bergen, tussen inspanning, contemplatie en eenvoudige gedeelde momenten.

We zijn om 14.00 uur bij de col de Larche aangekomen. Alle spullen gecomprimeerd in de rugzak, ski’s op de rug, vertrekken we het Orronaye-dal in. Na een uur dragen kunnen we eindelijk de ski’s aantrekken. De rugzak is zwaar, de zon is niet verlegen en de warmte is voelbaar. Het avontuur kan echt beginnen!

Aangekomen bij de col de la Gipière zijn we eindelijk helemaal alleen in de wereld. Wij twee, tegenover de majestueuze bergen van de Ubaye. De Tête de Moïse aan onze rechterkant kijkt ons aan. Zichtbare sporen doen ons denken dat andere skiërs de route kort na ons hebben genomen. We hopen toch alleen te zijn bij het bivak!

We bereiken het laatste hoogteverschil om de col de Sautron op 2687m te bereiken, voordat we afdalen aan de Italiaanse kant. We dalen af, het zonlicht is nog goed aanwezig en de frisse wind brengt de vreugde van onze eerste skiafdaling naar het oosten. De bivacco Danilo Sartore verschijnt. Het tipi-vormige dak en de roodachtige verf onthullen de authenticiteit van het landschap. Het is een moment van opluchting en geluk. Als kinderen die hun hut terugvinden, haasten we ons naar binnen. Een beetje worst, wat kaas voordat we genieten van onze sardines en onze couscous!

Vroeg in de ochtend kleuren de bergen rood. We worden wiegend door de rustige en warme sfeer van de lente die ons zal vergezellen tijdens deze tweede dag. Vier passen staan op het programma. De benen ontwaken op het ritme van de sneeuw die verandert. De wind behoudt deze winterse sfeer en geeft ons kou wanneer we in de schaduw komen. Naarmate de dag vordert, verschijnen er wolken en lijkt de zon een potje verstoppertje te spelen. Er ontstaat een sfeer met een bergachtige ambiance, zonder ontmoetingen op ons pad. Een aangename eenzaamheid.

Ondanks het gebrek aan netwerk oriënteren we ons naar de laatste col van de dag, de col de Stropia. Een korte afdaling gevolgd door een korte klim, ondanks een herzien traject en een kleine fout, zijn we blij het bivak van Barenghi te zien. Een metalen doos in de kleuren van de Zweedse vlag. Bijna vergelijkbaar met onze sardineblikjes. De timing is perfect, een dikke mist omringde het blauw van het bivak enkele minuten later.

Na een nacht die aanvoelde als in een vriezer, worden we toch wakker met de verrassing van een heldere hemel en een extra laagje sneeuw als bonus. Kers op de taart! Hier gaan we voor de eenvoudigste dag van de raid. 15 km afstand en 650 meter hoogteverschil die, met de warmte, ons weinig rust zullen gunnen.

We dalen af met de stroom van Mary om het prachtige dorp Maljasset te bereiken en te overnachten in Chalet de Maljasset, een CAF-hut beheerd door Federica (Tita) en Hélène. Een bosbessentaart, de terugkeer naar de beschaving. Een geluk dat een beetje verdrietig is, maar toch geluk. De volgende dag liften we naar de auto die nog steeds geparkeerd staat bij de col de Larche. Dank aan Orso, buurman van de hut, die ons 15 km ski-loopschoenen bespaarde.