Mijn eerste ultra-afstandsfiets op de Desertus Bikus

Spanje doorkruisen per fiets, tussen Pyrenese toppen en eindeloze vlaktes, dat is het avontuur dat ik koos voor mijn eerste ultra-afstand uitdaging.

Ultra-wielrennen gaat niet alleen om cijfers of kilometers; het is een duik in het onbekende. Voor mijn eerste grote sprong koos ik de Desertus Bikus, een tocht van 1200 km en 16.000 m positieve hoogteverschillen, dwars door Spanje. Omdat ik in het Baskenland woon en in Spanje heb gewoond, leek dit terrein vanzelfsprekend. Ik wilde de andere kant zien, ver weg van de steden, waar de wind en het asfalt de dienst uitmaken.

Men vraagt me vaak: "Waarom doe je dit jezelf aan?" Het antwoord is meervoudig. Er is natuurlijk de fysieke uitdaging, maar vooral het plezier van reizen en delen. Bij een evenement als de Desertus Bikus vertrek je alleen op je route, maar eindig je altijd met het delen van een café con leche of een stukje weg met andere liefhebbers. Of je nu puur voor de prestatie gaat of gewoon binnen de 7 dagen wilt finishen, elke deelnemer beleeft een unieke innerlijke reis, en dat is precies wat ik zocht.

Een avontuur van deze omvang laat zich niet improviseren. Sommigen schakelen fysieke of mentale coaches in, ik koos voor autonomie. Mijn strategie? De zadeluren maximaliseren gedurende de winter, met één rode draad: plezier. Om het vol te houden, moet de wil volgens mij altijd zwaarder wegen dan de verplichting.

Het doel was simpel: zo veel mogelijk tijd op de fiets doorbrengen, ongeacht de conditie.

• Doordeweeks: 
  Tijdens mijn werkdagen in Parijs of Bayonne combineerde ik sessies op de hometrainer (of RPM) met nachtelijke ritten van twee uur om te wennen aan het donker.
  
  
• Het weekend: 
  Focus op volume met lange ritten (100 tot 200 km) waarbij je varieert in hoogteverschillen.

De belangrijkste tip: 
Niets vervangt het reizen. Ik heb verschillende micro-avonturen van 2 tot 3 dagen georganiseerd om mijn materiaal onder echte omstandigheden te testen, te wennen aan het gewicht van de beladen fiets en mijn voedingsstrategie en herstelritme te verfijnen. Voor een volgende keer ga ik tot 4 dagen voor een betere voorbereiding.

Ultra wielrennen vraagt niet alleen om de benen. Ik heb gerichte spierversterking geïntegreerd om mijn rug, nek, schouders en armen te beschermen. Het is deze globale core stability die het mogelijk maakt om de houding te behouden ondanks vermoeidheid.

Tot slot was de onmisbare stap de houdingsanalyse. Twee uur besteden aan het afstellen van elke instelling op basis van je lichaamsbouw en flexibiliteit is geen luxe: het is de garantie om de machine te veranderen in een verlengstuk van jezelf en herhaalde blessures te voorkomen.

De sfeer in Hasparren is elektrisch. Tussen de noten van de Baskische Banda en de laatste technische controles is de spanning voelbaar.

Middernacht. De groep van 400 fietsers vertrekt. Al snel wordt de weg een lint van licht. Ik fiets samen met Agathe en Baptiste.

De eerste tegenslag komt na 35 minuten: de derailleurkabel van Baptiste schiet los. Gelukkig heb ik een reservekabel in mijn gereedschapstas. We proberen te redden in Saint-Jean-Pied-de-Port, maar het uiteinde van de kabel zit vast. We gaan weer op pad in de col d'Ibañeta terwijl bijna alle deelnemers ons al zijn gepasseerd. De klim van 18 km gaat op de klanken van muziek om de vermoeidheid van de dagen voor de start te vergeten, terwijl we de padden ontwijken die onze koplampen oversteken.

Na het passeren van de Ibañeta-pas in de nachtelijke mist, verwelkomt Spanje ons met groene landschappen die doen denken aan het Engelse platteland. Na een ijskoude afdaling en een snelle reparatie in Pamplona, rijden we door naar Soria. De weg is lang, maar biedt prachtige verrassingen voor het oog.

De realiteit van de ultra haalt me diezelfde avond in: de laatste 40 kilometer naar Soria gaan onder een dreigend onweer, alleen in het donker. Daar, in angst en vermoeidheid, heb ik mijn eerste grenzen bereikt. Resultaat van de eerste dag: 300 km, een absoluut record voor mij.

De tweede dag is het wakker worden hard en de benen zwaar. Na een late start en twee stevige Spaanse ontbijten bereiken we CP1 bij het Castillo de Atienza. Dit stenen dorp is een toevluchtsoord waar we onze eerste anekdotes uitwisselen met andere deelnemers. Het is ook hier dat de schoonheid van het landschap echt tot zijn recht komt, ondanks een hagelbui die ons dwingt te schuilen in een geïmproviseerd onderkomen. We zetten de fiets neer na 155 km, een noodzakelijke "hersteldag" voor wat nog komt.

Op de derde dag kiezen we voor een vroeger wakker worden. We beginnen aan de doortocht van de regio Madrid. Hier verandert het landschap radicaal: lange, eindeloze rechte wegen zover het oog reikt. De geest moet het overnemen van de benen. Daar ontmoeten we een groep fietsers, waaronder Michel, 66 jaar, een Belgische ultra-veteraan wiens vriendelijkheid een ware balsem is.

Het is ook het moment waarop een scherpe pijn verschijnt in de liesstreek, waarschijnlijk veroorzaakt door herhaald wrijven tussen het zadel en de fietsbroek die ik draag (van een ander merk). Elke pedaalslag wordt een uitdaging tegen dit wrijven. Ondanks dat ontsnap ik door luidkeels te zingen en konijnen te tellen langs de wegen van Castilië-La Mancha. We bereiken het hotel na 225 km. De fysieke tol is zwaar: de wond is er nog steeds en lijkt niet van plan te vertrekken.

Het wakker worden om 4 uur 's ochtends is het moeilijkst. Ik weet diep vanbinnen dat deze kilometers de laatste zullen zijn. Ik vecht tegen de pijn, mijn snelheid daalt, het plezier verdwijnt. Ik groet Baptiste voor de laatste keer bovenop een heuvel en wens hem toe dat hij diezelfde avond CP2 zal bereiken.

Op kilometer 714, in Ossa de Montiel, stap ik van de fiets af. De huidwond is te diep. De emotie barst los. Terwijl ik een spraakbericht voor mijn dierbaren opneem, barst ik in tranen uit. Het avontuur stopt hier. Het is geen mislukking, het is een leren via het lichaam. Ik heb mijn grenzen ontdekt, mijn veerkracht getest en ik weet nu al dat ik terug zal komen.

Ik zet de fiets in de huurauto die wordt bestuurd door mijn vriendin Eugénie, fotograaf en videograaf, en ga naar CP2, daarna CP4 en de finish om de andere deelnemers aan te moedigen. Een grote felicitatie aan alle finishers en niet-finishers!

Om een ultra-cycling race zonder grote problemen uit te rijden is de keuze van onderdelen cruciaal. Hier is de samenstelling van mijn fiets voor deze Desertus Bikus.

Ondanks het voortijdige stoppen, houd ik alleen het positieve over: het lachen en de gedeelde kilometers met Agathe en Baptiste, de vriendelijkheid van de fietsers en Spanjaarden die ik tijdens de oversteek ontmoette, en de trots om de kleuren van Lagoped hoog te hebben gedragen op de Spaanse wegen. Ultra is een school van nederigheid. Ik weet al welke aanpassingen ik moet proberen aan mijn houding en uitrusting om sterker terug te komen.

Klaar om het avontuur aan te gaan?