Een Frans-Noorse uitwisseling

Alles begon met een cursus steile helling skiën in de Cerces. Tussen twee bochten zegt Candice: “Wat als we naar Noorwegen gaan skiën?”

De belofte blijft niet in de lucht hangen. Enkele maanden later krijgt het project vorm: geen sprake van een busje huren of meegaan met een georganiseerde boottocht, wat een reis kracht geeft, zijn de ontmoetingen. Dus waarom geen echte uitwisseling bedenken: ontvangen worden door Noren en hen op hun beurt ontvangen in onze Franse Alpen?

Candice plaatst een bericht in een Noorse groep voor toerskiën. Zo ontmoeten we Maria, een bergliefhebber die in de Lyngen Alpen woont. Enthousiast nodigt ze ons meteen uit om tien dagen bij haar door te brengen. De koers is gezet: richting de poolcirkel.

En omdat Candice haar vaardigheden als filmmaker wil ontwikkelen, zullen we dit avontuur vertellen via een film en foto’s.

We hadden besloten om met de trein naar Noorwegen te reizen, uit ecologische overtuiging maar ook uit verlangen: dat van de landschappen zien voorbijtrekken en langzaam Europa voelen veranderen kilometer na kilometer. De heenreis maakte alle beloften waar. Van Lyon naar Hamburg, dan Stockholm en uiteindelijk Narvik, de 2,5 dag durende reis was op zich al een avontuur. Natuurlijk waren de Interrail-tickets duurder dan een vlucht, en zonder beschikbare couchettes hebben we vele slapeloze nachten doorgebracht op verstelbare stoelen. Maar de traagheid van de reis en de opeenvolging van sferen maakten deze aanpak uniek.

Op de terugweg werd het lastiger. Werkzaamheden aan de lijn verlengden een toch al tijdrovende reis. Een extra dag kwam erbij bovenop de 2,5 dag die gepland was, plus nog eens vier uur autorijden. Na veel twijfel moesten we toegeven: deze keer namen we het vliegtuig. Twee uur vliegen, tegenover drie dagen met de trein… Een frustrerende keuze, maar een teken van de huidige moeilijkheden om op een andere manier te reizen.

De treinreis naar het noorden van Scandinavië was op zich al een avontuur. Vanaf onze aankomst in Narvik wachtte Maria ons op voor de laatste vier uur rijden naar de Lyngen Alpen. Vanaf de eerste avond, met ski’s aan de voeten, ontdekken we perfecte sneeuw in het licht van een zonsondergang. Skieën boven de zee: de magie is onmiddellijk. Al snel beseffen we de uitzonderlijkheid van het terrein: couloirs die direct in de oceaan duiken, gletsjers die boven de fjorden hangen en een verbazingwekkende gemakkelijke hoogteverschil die zich aaneenrijgt, bevrijd van de beperkingen van de hoogte. Hier begint het skiën direct voor de deur.

We verblijven in Lenangstraumen, het geboortedorp van Maria, genesteld in het hart van de Lyngen Alpen, die ze met onuitputtelijke energie doorkruist. Meer dan een gastvrouw of gids wordt ze een vriendin. We worden snel opgenomen in haar familie en delen hun dagelijks leven: een vader die visser is, een moeder die verpleegster is, buren die altijd klaarstaan om materiaal te lenen of ons mee te nemen per boot naar de eilanden. Alles gebeurt in eenvoud en delen.

Elke ochtend vertrekt Maria op ski’s, en elke avond vinden we de warmte van een familiediner terug. We ontdekken lokale smaken – salade met appel-druif-ui-mayonaise, kabeljauwbroodjes, brunost (gekarameliseerde bruine kaas) – en improviseren op onze beurt een quiche en pannenkoeken.

De tien dagen gaan voorbij als een te korte afdaling. Hoe bedanken we deze familie die ons zo gul heeft ontvangen? We weten niet wanneer we terugkeren naar Noorwegen, maar één ding is zeker: Maria zal onze Alpen komen ontdekken. En we kijken er nu al naar uit haar een ontvangst te bieden die net zo warm is als die zij ons gaf.

Enkele maanden later, in augustus, komt Maria aan in Annecy: vier dagen om haar ons speelterrein te laten zien. Trouw aan zichzelf barst Maria van energie en zin, het belooft intens te worden!

De ontvangst begon met klimmen, daarna een paraglidingvlucht bij zonsondergang, een moment bevroren in het avondlicht boven het meer. Meer dan de omgeving, is het de lift per lifter die indruk maakt: een ander aspect van onze bergcultuur.

De volgende dag vertrokken we al naar Italië voor de beklimming van de Gran Paradiso (4000 m). Eerste nacht onder tent voor Maria en eerste echte Franse picknick: brood, comté, worst, brioche… Het wakker worden om 3 uur ’s nachts startte een memorabele beklimming, met een via ferrata aan het einde en zelfs een beetje hoogteziekte… niet voor Maria, maar voor Candice, die er meer aan gewend is, maar regisseur is van onze toekomstige film, wat heen en weer reizen in alle richtingen betekent om de opnames te maximaliseren.

Laatste dag, laatste vluchten. De col des Frêtes is te winderig, maar Planfait biedt ons perfecte omstandigheden: 1 uur 30 vliegen boven het meer. Daarna Doussard, omringd door een groep vrienden waaronder Candice in de tandem, zeilen en gedeeld gelach. De avond eindigt bij Aristid, rond een grote zomerse maaltijd. Bij het ochtendgloren vertrekt Maria weer, maar de beelden blijven.

Deze Frans-Noorse uitwisseling was veel meer dan een reis. Het combineerde sport, vriendschap en culturele ontdekkingen. Tien dagen in de Noorse fjorden, vier dagen in de Franse Alpen, en overal diezelfde rode draad: de energie van delen.

Dit verhaal wordt binnenkort een film, gedragen door Candice. Een mooie manier om het avontuur te verlengen en nog verder te delen.