Klimmen in Marokko: een paar weken in Taghia

Gelegen in het hart van het Marokkaanse Atlasgebergte, doet Taghia klimmers van over de hele wereld dromen. Bekend om zijn spectaculaire grote routes op kalksteen van zeldzame kwaliteit, trekt dit Berberdorp elk jaar degenen aan die op zoek zijn naar afzondering, inzet en verticale schoonheid. Dat is wat Florian, berggids, ertoe bracht erheen te gaan, nadat hij de enthousiaste verhalen had gehoord van klimmervrienden die er betoverd van terugkwamen.

Het idee was geen langlopend project, maar eerder een kans die ontstond in een tussenseizoen in de Alpen. Aanvankelijk dacht hij er in de herfst naartoe te gaan, een periode die beter geschikt is voor klimtraining. Uiteindelijk bleek de lente perfect: minder druk, nog ongerept, met dat heldere en felle licht dat de minerale schoonheid van de plek versterkt.

Florian is vertrouwd met de grote routes, die hij waardeert vanwege de inzet die ze vragen en de concentratie die ze vereisen. In Taghia zijn de ankerpunten ver uit elkaar, is het klimmen technisch, vaak op steile muren of dunne platen. Maar de sfeer van de hoge bergen, de ongerepte omgeving en de onberispelijke rots maken het tot een veeleisend, maar diep inspirerend speelterrein. Het dorp is verre van volledig geïsoleerd, het ligt slechts twee uur lopen van de meest afgelegen wanden, wat een constante verbinding met een vorm van beschaving mogelijk maakt.

Voor deze reis werd hij vergezeld door een vriend, ook gids en lid van de bergreddingsdienst. Een ervaren, complementair duo, klaar om de wonderen van het Atlasgebergte te ontdekken.

De tocht begint in Marrakech en gaat verder per taxi naar Zaouiat, de toegangspoort tot de vallei. Daar komt elke maandag de souk tot leven, een waar toneel van uitwisseling waar je van alles kunt vinden, in een vrolijke wirwar van kleuren en geuren. Bij aankomst ’s nachts waren de lichten van de markt uit, maar de echo van de drukte bleef in de lucht hangen.

De reis gaat verder met een 4x4 over een pas geopende route, die langzaam de muilezels van vroeger vervangt. Bij het binnengaan van de vallei valt de stilte. Bij aankomst in Taghia tekenen de kliffen, onzichtbaar in de nacht, toch hun monumentale schaduw op de sterrenhemel. Alleen het verre gekrijs van ezels en de oproep tot gebed van de mussem verstoren de rust van het dorp.

Bij het ochtendgloren werkt de magie. Hoge okerkleurige wanden omringen de huizen van aarde, en het contrast tussen de rots, de lucht en het groen van de gewassen is indrukwekkend. De sfeer is uniek, tegelijk streng en zacht, sober en gastvrij.

In Taghia beginnen de dagen vroeg. Vertrek uit het dorp is meestal rond 8 uur, soms veel eerder afhankelijk van de route. De aanloopwandelingen variëren van 15 minuten tot anderhalf uur, vaak onderbroken door passages uitgehouwen in de rots door de Berbers: hangende richel, ingesloten couloirs, duizelingwekkende natuurlijke viaducten. Elk van hen draagt bij aan de avontuurlijke sfeer.

Twee weken lang werden 13 grote routes beklommen. Eén dag was gereserveerd voor de souk, en een andere om uit te rusten na een onverwachte sneeuwval. De middagen, terug in het verblijf rond 14.00 of 15.00 uur, werden doorgebracht met dutjes, lezen, gesprekken of ontmoetingen in het dorp.

Onder de opvallende routes maakte Les Rivières Pourpres (7b+ max) een sterke indruk. Beroemd en prachtig, het biedt technisch en vloeiend klimmen tot een veeleisend einde. Ook de Axe de Mal (7c max) bleef bij iedereen hangen, met zijn 500 meter aan aaneengesloten steile wand. Aan de andere kant biedt Haden Oder Sein (6b+ max) een verticale reis door oranje verweerd kalksteen, spectaculair maar slijpend voor de vingers.

Sommige passages vroegen om bijzondere vindingrijkheid. In de route Berbère Style bleek een traversée over een plaat (6c) aanvankelijk bijna onmogelijk: glad, zonder grip, met ver uit elkaar liggende punten. Noch Florian, noch zijn partner konden het vrij klimmen. Een onverwachte oplossing deed zich voor: een geïmproviseerde slingeringstechniek. Twee dagen later toonde een topo gevonden in een ander verblijf een klok getekend naast deze lengte, als een knipoog naar hun intuïtie.

Voorbij de kliffen is Taghia ook een ontmoetingsplek. De dorpelingen hebben gastvrijheid in hun bloed zitten. Muntthee, gedeelde gesprekken, kleine hulpjes: de relatie tussen klimmers en locals is gebaseerd op eenvoudige en oprechte gastvrijheid.

Een ontmoeting in het bijzonder maakte indruk tijdens het verblijf: die met Armed, een man die alleen woont op 40 minuten lopen van het dorp, in een huis dat hij met zijn eigen handen heeft gebouwd. Hij brengt zijn dagen door met stenen breken, omringd door bergen. Klimmers die langskomen zijn voor hem een welkome onderbreking, en hij biedt hen thee aan als een teken van stille vriendschap.

Met de gastheren van het verblijf werden de banden vanzelf gesmeed. Gedeelde thee, Franse les voor de kinderen, hulp bij het bouwen van een stenen muur: zulke alledaagse momenten krijgen een bijzondere waarde als je even weg bent van het dagelijkse leven.

Voor dit avontuur had Florian gekozen voor uitrusting die geschikt is voor temperatuurschommelingen en de eisen van grootwandklimmen. Het TETRAS jack voor regenachtige dagen, de NAGALAKA winddichte jas vanwege zijn ideale compactheid in de rugzak, en de CORUJA donsjas voor de relais en koele avonden. De HOODEECE fleece maakte klimmen mogelijk zonder een donsjas te beschadigen, en de PHANTOM HOODIE diende als tussenlaag. De TEETREK T-shirts, ademend en sneldrogend, maakten de uitrusting compleet. Tot slot bleek de PTARMIGAN short perfect voor de middagen in de berghut en de warmste dagen.

De uitrusting heeft perfect voldaan, vooral tijdens de koudere tweede week. Lichtgewicht, technisch en duurzaam: essentiële criteria als je ver weg gaat zonder ruimte voor fouten. Kunnen vertrouwen op je kleding geeft rust, zodat je je kunt concentreren op het belangrijkste: klimmen, leven, ontdekken.

Voor een gids hebben deze pauzes ver van de Alpen een bijzondere waarde. Het is een kans om nieuwe avontuurlijke gebieden te ontdekken, routes te testen die mogelijk toegankelijk zijn voor toekomstige klanten, en de lokale logistiek beter te begrijpen. Maar het is ook een moment voor zichzelf, om in eigen tempo te klimmen, vrienden te ontmoeten en de bergen te beleven zonder te gidsen.

Taghia, met zijn ruwe schoonheid en warme gemeenschap, blijft een opvallend herkenningspunt in Florians reisdagboek. Een plek waar rots, cultuur en stilte samen een zeldzame vorm van evenwicht vormen.