Chartreuse, Italië, Sicilië, Sardinië, Corsica: vijf weken fietsen met Charlotte en Nicolas

Er zijn reizen die je plant. En andere die je improviseert binnen de marges van een groter project. Voor Charlotte en Nicolas is dit vertrek op 24 april 2026 beide tegelijk. Vijf weken, de Chartreuse als startpunt, Turijn als eerste etappe, en heel Italië doorkruisen tot aan Corsica. Het officiële doel: het materiaal testen dat gebruikt zal worden in seizoen 2 van RISE, een serie documentaires gefilmd op de fiets, waarin ze gemeenschappen ontmoeten die anders leven. Het onofficiële doel: leven, fietsen, vliegen, ontmoeten.

Om het vol te houden, waren robuuste fietsen nodig die gewicht over lange afstanden konden dragen. Om te kunnen vliegen, was er ruimte nodig voor de paragliders. Het resultaat bij het laden: 37,5 en 38,5 kg op de weegschaal. Te zwaar. Ze weten het. Toch vertrekken ze.

De col du Mont-Cenis is in april nog gesloten. Je moet via de Lautaret en dan Montgenèvre naar Italië reizen. De omweg is de moeite waard: boven La Grave, op 3.200 meter hoogte, zijn de omstandigheden perfect voor een eerste paraglidingvlucht. Een opening op hoogte, letterlijk.

Turijn laat zich eerder dan gepland benaderen. Vroeg genoeg om door de straten te slenteren en de eerste Italiaanse cannoli te proeven. En om het logistieke raadsel van de avond op te lossen: twee fietsen van 38 kg in een couchette van de nachttrein richting Lecce, in de Puglia, krijgen. 

Tetris op expert niveau.

De route in enkele etappes

Chartreuse > col du Lautaret > col de Montgenèvre > Turijn per fiets, daarna nachttrein Turijn > Lecce.

Lecce om 10 uur 's ochtends, 30 graden, een zomerse sfeer. Net aangekomen op het plein bij de kathedraal, nadert een Frans stel.

Ze hadden ze op het station gespot, herkend omdat ze ze volgden op sociale media. Ze hadden dezelfde route in omgekeerde richting afgelegd, hele Italië per fiets doorkruist en eindigden hun reis daar, in Lecce. Ze praten meer dan een uur staand op de kasseien, over de weg, de etappes, wat ieder heeft gezien. Zo'n onwaarschijnlijke ontmoeting die alleen op de fiets gebeurt.

De eerste dagen zijn toch moeilijk. Nicolas is allergisch voor grassen en het is het hoogseizoen. Gezwollen ogen ’s ochtends, de hele tijd niezen. Het lichaam heeft tijd nodig om zijn ritme te vinden. Het is altijd zo aan het begin van een fietsreis.

De regio toont iets complexers dan het cliché van de toeristische kust. Alberobello en zijn trulli, Matera vastgeklampt aan de rots, en kilometers olijfboomgaarden verwoest door Xylella fastidiosa, een bacterie die de bomen uitdroogt tot ze sterven. Meer dan 20 miljoen bomen al dood in de regio. Onderweg stoppen ze om met boeren te praten. Wat ze horen is een gedwongen heruitvinding: het opgeven van monoculturen, overstap naar gemengde velden met olijfbomen, wijngaarden, amandelbomen, vijgenbomen, aanplant van resistente variëteiten. Mensen die het hoofd bieden, nadenken, experimenteren. Dat is precies wat Charlotte en Nicolas willen vertellen met het RISE-project.

De goede tip

Als je de Apulië per fiets doorkruist, neem dan liever de binnenweg dan de Adriatische kust. Minder toeristisch, wilder, en de ontmoetingen zijn er oprechter.

Van oost naar west wordt het land anders doorkruist. Het nationale park Pollino, wild en weinig bezocht, steekt af tegen de toeristische Adriatische kust die achtergelaten wordt. Ook de Tyrreense kust verrast door haar ruigheid en schoonheid.

Na tien dagen toont de teller al meer dan 1.000 kilometer en 11.000 meter positieve hoogteverschil.

Vijftien minuten met de boot zijn genoeg om van wereld te veranderen. Sicilië begint in Messina, een avond om 19u, met nog 15 km en 400 meter hoogteverschil om de eerste camping te bereiken. Te moe. Een nood-Airbnb, een warme douche, een bed. 

De volgende ochtend weigeren de lichamen. De geplande dag naar de Etna met 2.700 meter positieve hoogteverschil wordt in onderling overleg geannuleerd. De Airbnb is nog een nacht beschikbaar. Het is een teken.

Deze pauze zal beslissend zijn. Sicilië geeft daarna alles wat ze heeft.

Eerst de Etna, met zijn steile hellingen, lava die de wegen blokkeert en windstoten van 100 km/u. Daarna de ontmoeting met Maria op haar boerderij, die haar eigen granen verbouwt, haar brood bakt en twee uitgeputte fietsers als familie ontvangt. De sandwich met huisgemaakt brood, mozzarella, olijfolie en verse kruiden werd de dagen erna vaak genoemd. Een eenvoudige, directe ontmoeting, in lijn met wat RISE wil documenteren: mensen die gehecht zijn aan hun land en hun ambachten.

De pistachepasta heeft ook indruk gemaakt tijdens de reis. En het ijs in brioche, dat op zichzelf al een omweg waard is.

Boven Cefalù, ondanks een wind die niets doorlaat, zijn de omstandigheden perfect voor een paraglidingvlucht. Daarna Palermo, en Antonio, die midden in de stad een project voor stadslandbouw runt, het tegenovergestelde van de verwoeste velden in Apulië.

De goede tip

Op de Etna moet je de wind niet onderschatten. Lava kan wegen blokkeren die op GPX-tracks staan aangegeven: houd rekening met extra tijd in het programma.

De veerboot naar Sardinië duurt 12 uur. De zeeziekte slaat toe, werken op de laptop gaat moeizaam, en de spullen zijn nog nat van de stormachtige nacht ervoor. Bij aankomst om 21 uur moet er nog een tiental kilometers worden gereden om een bivakplek te vinden. De spullen nog steeds nat.

Het weer dat in het midden van het eiland wordt voorspeld, zorgt ervoor dat de route wordt aangepast naar de oostkust, die milder is. De stranden volgen elkaar op. Twee daarvan, gekozen tot de mooiste van Europa, zijn alleen te voet of per boot bereikbaar. Een dag wandelen om ze te bereiken. De volgende dag spierpijn die herinnert dat de benen gemaakt zijn om te fietsen, niet om te lopen.

Sardinië eindigt in Santa Teresa, de laatste veerboot van de dag is al vertrokken.

De volgende dag wordt er wind van 100 km/u voorspeld: alle boten naar Corsica zijn geannuleerd. Een verplichte rustdag. Lekke matras gerepareerd, werk ingehaald, pizza’s in overvloed gedeeld.

De goede tip

In Sardinië is het rijden op de grote wegen gevaarlijk. Geef de voorkeur aan de binnenwegen, ook al maken ze de route langer. De kustroutes moeten vroeg in de ochtend worden afgelegd, voordat het verkeer toeneemt.

Corsica begint met zeeziekte bij Charlotte. Tien minuten op zee, en het gaat weer. Bij aankomst is het eiland precies zoals ze het graag hebben.

De route combineert de Gravel 20 en de Corsica Divided, met de paden die leiden naar de Aiguilles de Bavella en het plateau van Coscione. Wildernis, stilte, landschappen die nergens anders op lijken.

De ontmoetingen volgen elkaar op met een intensiteit die je nergens anders vindt. Roberto, 72 jaar, een voormalige gendarme die ze onderweg ontmoeten, nodigt hen uit om bij hem te slapen en te eten. Ze brengen de avond door met lachen en het bespreken van de wereld. De volgende ochtend, nog geen 15 kilometer verder, is het Ania, een Poolse zorgassistente, die aanbiedt om de fietsen te bewaken tijdens een paraglidingvlucht. Bij hun terugkomst wacht ze hen op met koffie en zelfgemaakte donuts. Daarna Sébastien, een schapenhouder en kaasmaker uit Corsica, die de deuren opent naar het eilandse pastoralisme. En tenslotte Adam, een AOP-transhumant imker, die hen meeneemt naar zijn bijenkorven om koninginnen in te zetten en stuifmeel te oogsten.

Boven Porto, een geïmproviseerde start vanaf een granieten rotsblok met de tweezitter. De omstandigheden zijn perfect. Een van de mooiste vluchten van de reis. Corsica biedt nog dolfijnen die onderweg worden gezien, een wijnbouwer die ze toevallig ontmoeten, en een verrassing aan het einde van de reis: Simon en Eva, Charlotte's broer en zijn vriendin, die aankomen om de GT20 te starten precies op het moment dat Charlotte en Nicolas vertrekken.

De goede tip

Om Corsica per fiets te doorkruisen zonder asfalt, combineer je de Gravel 20 en de Corsica Divided. De twee routes vullen elkaar goed aan en leiden naar de Aiguilles de Bavella via de paden.