Een weekend aquarelwandelen

Bij Lagoped geloven we in de kracht van de bergen om lichaam en geest te regenereren. Daarom zijn we trots de vereniging uit Grenoble Des Sommets pour Rebondir te steunen, die vrouwen begeleidt die geconfronteerd worden met kanker bij hun terugkeer naar fysieke activiteit en de natuur. 

Door middel van gezamenlijke bergtochten stelt de vereniging hen in staat vertrouwen in zichzelf, energie en solidariteit terug te vinden, terwijl ze kostbare momenten delen buiten de medische context. Deze samenwerking past binnen onze inzet: outdoor inzetten voor menselijke verbinding en welzijn.

Verslag van een wandelweekend met de leden van de vereniging.

De hoofdweg was geblokkeerd, dus de auto's en campers van mensen die zich wilden verfrissen in de hoogte kwamen tegelijkertijd op DE smalle bergweg terecht, met aan de ene kant een afgrond en aan de andere kant een steile rotswand. Het gebeurde wat moest gebeuren: iedereen kwam vast te zitten.

Gelukkig verscheen uit de auto voor ons een oude vrachtwagenchauffeur, waarschijnlijk kampioen Tetris. Onze redder begon al die verwarde auto's te dirigeren terwijl zijn 17-jarige zoon reed.

Met zijn hulp, en die van Damien die alle mogelijke talen sprak, van Sandrine die vooraf de voertuigen tegenhield die zich in de leeuwenbek wilden storten, van mij die werd afgesnauwd door een misogyn Duitse man, en van Carole die de auto met vaste hand bestuurde (en die, dankzij de zwoel tegen de ramen geleunde bestuurders, schaamteloos en aangenaam werd aangesproken door een vriendelijke Belg die voorbij kwam), bereikten we eindelijk de ontmoetingsplek, bij Mizoen.

Lunch ter plaatse, daarna een zware klim onder een brandende zon.

Zonder bioscoop stelt Damien ons een eerste kunstproef voor bij een klein meer. Aan de oever van het meer fungeert Sandrine als muskietenvanger, zoals het hele weekend, haar toewijding aan de vereniging kent geen grenzen (dank je, Sandrine! ;-) ).

Aangekomen bij de berghut des Clots, hebben we tijd voor een klein aperitiefje voordat er een onweersbui losbarst. Binnen opgevangen laten we onze creativiteit de vrije loop voor het eten. Daarna vermaken sommigen zich, geïnspireerd door de bliksem, met Damien en Jeanne met Odin, een spel van Carine, voordat iedereen vredig in slaap valt na alle inspanningen en emoties.

Beklimming van het plateau van Emparis, langs de waterval van de Pisse. Het uitzicht is magisch, dus een nieuwe tekenpauze. Maar het is bijna tijd voor de picknick, de magen knorren. We gaan terug naar de berghut Les Mouterres.

De beheerster snauwt Damien af over de keuze van de slaapplaatsen en zegt alleen met de chef, Sandrine, te willen praten. Dat doet ons lachen en blijft een bron van vrolijke grappen gedurende het hele weekend.

Na onze installatie in een slaapzaal alleen voor ons, en een picknick onder een parasol die graag zijn schaduwleverende rol wil ontgroeien om met hulp van zijn maatje de wind naar aantrekkelijke luchten te vliegen, gaan we weer op pad voor een wandeling. 

Sandrine ontdekt edelweiss op de plek waar we gaan tekenen, een landschap gemaakt van verschillende tinten, afhankelijk van de diepte van de blik. Minerale, plantaardige, hemelsblauwe kleuren, alles ligt over elkaar, kruist elkaar of mengt zich. 

Sommigen proberen inkt, anderen aquarel, allemaal geholpen door het deskundige oog en de adviezen van Damien. Verzonken in onze artistieke overpeinzingen merken we nauwelijks hoe de tijd verstrijkt. 

Snel, we moeten op tijd terug zijn voor het eten! We halen het net, met vijf minuten speling, genoeg tijd zodat sommigen onbedoeld lyrisch zingen onder een ijskoude douche. 

Diner in de berghut, waar jonge mannen aan de tafel naast ons hardop vragen of ze knap zijn. 

Viscerale bezorgdheid veroorzaakt door de nabijheid van bloemen, elk mooier dan de ander? We zullen het nooit weten...

We laten deze metafysische vragen achter ons en nemen het dessert buiten, evenals de huisgemaakte génépi aangeboden door de refugebeheerder, die ons helpt (of niet?) om de steenbokken op de milt te onderscheiden. Eh nee, de kam. ;-). Veel gelach aan het einde van deze dag.

Na enkele potjes Odin voor sommigen, gaan we naar de zachte armen van Morpheus.

Na een rustige ochtend (waarvan het iets vroege tijdstip werd bepaald door onze geliefde chef Sandrine op uitdrukkelijk verzoek van de refugebeheerder) verlaten we het plateau van Emparis. 

Terwijl we wandelen, ontmoeten we springende gemzen, rustige gieren, kleurrijke bloemen, en praten we over psychogenealogie en andere boeiende genealogische onderzoeken.

Picknick en opnieuw een pauze voor aquarel/inkt/tekenen, een echt stilstaand moment.
Vervolgens een nieuwe steile afdaling, onder een brandende zon. 

We passeren een gehucht met in het midden een fontein waarvan het water ons onweerstaanbaar aantrekt. Nadine doet wat velen stiekem wilden: ze besproeit Damien. Het verandert in een algemene watergevecht en we eindigen doorweekt, verfrist en blij dat we ons als kinderen hebben vermaakt. 

Aangekomen bij de auto’s stelt Damien ons een nieuwe oefening voor: elkaar portretteren. Onze werken zijn onbedoeld feller dan karikaturen van de Montmartre-heuvel, maar het is interessant. 

Eindelijk keren we terug naar ons dagelijks leven, verkwikt door dit verfrissende weekend, tussen prachtige natuur, gelach, metafysische gesprekken en artistieke meditaties begeleid door waardevolle tips van onze gids.

Dank aan Damien, Jeanne en alle meiden voor dit prachtige weekend, buiten de tijd. Het zal nog lang in onze herinneringen blijven.

Florence