Julien Désécures

Ik ontdekte de bergen en de zee al heel jong, met mijn familie: de berghut Refuge de la Pilatte toen ik 3 was, de Tête Sud du Replat toen ik 7 was, mijn eerste klimtocht in de Écrins. Bij ons gaat dat ver terug. De vader van mijn grootmoeder trok in de jaren 20 vanuit Grenoble al de bergen in.

Tijdens mijn ingenieursstudie in Lyon bracht ik al mijn vrije tijd door met alpinisme, op een behoorlijk uitdagend niveau. Na een (heel) korte ervaring als ingenieur koos ik ervoor om me volledig aan de bergen te wijden, in al hun vormen. Ik ben sinds 2000 berggids.

Tegenwoordig verdeel ik mijn tijd tussen het Mont-Blancmassief, de Écrins en de omliggende gebieden. Ik begeleid klanten bij tochten, zowel in de winter als in de zomer, en daarnaast schrijf ik klimgidsen en verzorg ik de weersplanning voor expedities.

Wat me daar steeds weer naartoe brengt, vanaf het begin: zo geconcentreerd zijn op wat ik doe dat al het andere vervaagt.

Escalade

Alpinisme

Skiën Snowboarden

Wandelen

Toerskiën

Mijn beroep, dagelijks?

Als berggids verdien ik mijn brood, en dat doe ik al sinds 2000. Ik neem klanten in de bergen mee, zowel in de winter als in de zomer, en mijn eerste verantwoordelijkheid is om ze veilig weer naar beneden te brengen.

Ik heb ook zeven topo's geschreven. Dat begint nu pas een beetje op te brengen, gezien het werk dat erin gaat zitten, maar ik zou er graag nog meer schrijven.

En ik maak weersverwachtingen voor expedities. Het interessantste is niet de voorspelling zelf, maar weten hoeveel vertrouwen je erin kunt hebben. Voor ons betekent 'mooi weer' of 'slecht weer' niet zoveel; dat is subjectief. De echte vraag is: wat kunnen we doen met het weer dat er morgen aankomt?

Hoe ben ik hier beland?

Als kind maakten gidsen geen indruk op me. Ik begreep niet altijd wat ze vertelden, en we deden ook maar wat: als ze ons voorbij zagen komen, gold een beetje de wet van Darwin.

Ik volgde de opleiding tot gids terwijl ik mijn ingenieursstudie afrondde. In 1998 dwong een ernstig ongeluk tijdens mijn militaire dienst me om de opleiding tijdelijk stil te leggen. Daarna werkte ik anderhalf jaar als informaticus, zonder daar ooit iets van af te weten.

Vier maanden in Parijs, midden in de winter. Ik nam 's nachts de metro, zat de hele dag op een toetsenbord te rammen onder een grijze hemel en kwam 's avonds weer buiten. Ik had het gevoel dat ik leefde in Blade Runner, opgesloten in een koker. In de bergen is er in de winter vaak een inversie: de wolken blijven in het dal hangen en daarboven schijnt de zon.

Zodra het kon, maakte ik mijn opleiding af. Ik begon in 2000 als gids te werken, toen was ik 27.

We zijn met vijf broers en zussen, we hebben allemaal dezelfde kansen gehad om de bergen in te gaan, en ik ben de enige die er woont. Ik kan niet echt uitleggen waarom. Ik weet alleen dat we ongelooflijk veel geluk hebben dat we dit kunnen doen.

Wat is het sneeuwhoen voor mij?

Het is het dier dat 's winters in de bergen leeft. Ik kom ze nog tegen, op besneeuwde rotswanden waar bijna niemand komt. L's winters graven ze kleine kuiltjes in de sneeuw om erin te schuilen.

Dus Lagoped in één woord, voor mij is dat dit: een heel mooie vogel, die uit de bergen komt.

Waarom de Lagoped-familie?

Ik ben medeoprichter van Lagoped, samen met Christophe en Pierre, en dit avontuur ligt me na aan het hart. Pierre en ik kenden elkaar al. Toen het project vorm kreeg, zei hij tegen Christophe dat hij me moest ontmoeten: we hebben samen geluncht op een zonnig terras in Sallanches, en daar is het begonnen.

Mijn rol is die van de blik vanuit de praktijk. Ik pas de prototypes, die vaak niet helemaal mijn maat zijn, en zeg wat er niet deugt: te wijd, te klein. Er werd niet altijd meteen naar me geluisterd! Ik heb ook geholpen om de mensen samen te brengen die het merk in de bergen uitdragen, te beginnen met de gidsen, want gidsen luisteren vooral naar andere gidsen.

Er zit een knipoog in dit verhaal: aan de kant van mijn grootvader werkte de familie 70 of 80 jaar geleden in de textielindustrie in Croix-Rousse.

Sommige praktijken in de sector vind ik schokkend. We hebben onze tegenstrijdigheden, net als iedereen, en we voldoen niet aan alle criteria. Maar ik vind het project en de waarden die het uitdraagt oprecht, en daarom doe ik mee.