Wanneer bergbeklimmen synoniem is met doorzettingsvermogen: de beklimming van de Nanga Parbat (8125m) door Tiphaine Dupérier

Na 17 dagen in het basiskamp van de Rupal-zijde van de Nanga Parbat heeft het touwteam bestaande uit Tiphaine Dupérier en Boris Langenstein een historische primeur gerealiseerd: de afdaling op ski’s van deze mythische, nog nooit geskiede zijde, na een gezamenlijke beklimming met David Goettler. Vertrokken op 21 juni om 1:30 uur, bereikte het trio de top van de 8125 meter hoge Himalaya op 24 juni om 15:30 uur. Die dag markeert een beslissend keerpunt: tussen de zijden, tussen de beklimming en de inzet van de afdaling. De ski’s worden op de top aangetrokken voor een afdaling van drie dagen tot het basiskamp. Dit alles in alpine stijl: zonder zuurstof, zonder vaste touwen, zonder dragers. Een droom van zeven jaar komt eindelijk uit voor Tiphaine Dupérier en Boris Langenstein.

Hoewel de uitzonderlijk geringe sneeuwval en de hitte geen volledige afdaling mogelijk maakten — de laatste 2500 meter werden gekenmerkt door vallende stenen, afdaalpassages en slechte sneeuwkwaliteit — bood het bovenste deel van de route, van 8125 tot 6000 meter, stabiele en begaanbare condities. Genoeg om het touwteam een nieuwe spoor te laten achterlaten in de geschiedenis van het alpinisme en het steile skiën op de flanken van het "Pakistaanse monster".

Verslag van de expeditie met Tiphaine Dupérier, lid van de Lagoped Family.

Op 21 juni 2025 zet Tiphaine Dupérier zich opnieuw in voor een top die haar sinds 2019 na aan het hart ligt. Dit project zit haar al jaren dwars, volgt haar, wacht op haar. Een eerste mislukte poging, een tweede afgebroken... en eindelijk deze derde die, deze keer, zal slagen. “Als het lukt, is het geweldig.”

Want een succesvol grootschalig project in de hoge bergen is nooit zomaar een kwestie van geluk. Het is het resultaat van lang werk, veel geduld, doorzettingsvermogen en een zorgvuldige voorbereiding. Dit succes is ook een hoofdstuk dat wordt afgesloten voor Tiphaine.

Tiphaine Dupérier is niet aan haar eerste top toe. Maar deze expeditie heeft ze lang afgewacht. Al in 2019 probeerde ze de beklimming via een andere zijde. Daarna in 2024 een nieuwe poging. Zonder succes. In 2025, met twee klimpartners — David, een expert in 8000m-bergen, en Boris, een lange tijd partner — geeft ze zichzelf een nieuwe kans.

Alles begint met een strategie: 24 juni wordt aangekondigd als een perfecte weersperiode, zonder wind. Dus vertrek op 21 juni. Doel: elke dag geleidelijk stijgen, kamp na kamp, om precies op het juiste moment de top te bereiken. Het is de weers- en logistieke vooruitziendheid die het tempo van de beklimming bepaalt.

Op 21 juni vertrek uit het basiskamp om 1:30 ’s nachts. Je moet de zon op de zuidwand vermijden, waar vaak steenlawines zijn. 2500 m hoogteverschil in één keer. Aankomst bij kamp 1 op 6000 m. De hoogte is al serieus en de effecten beginnen voelbaar te worden. De warmte overdag verhindert rust. Je moet slim zijn: geïmproviseerde parasols met de dons, dekens over de tent... en altijd drinken.

Op 22 juni klim naar kamp 2 op 6800 m, over een grote monotone sneeuwhelling. Mentaal moeilijk, fysiek veeleisend, want je moet de sporen maken, zonder hulp, zonder sherpa. Maar deze keer is de berg minder besneeuwd dan in 2024. Het gaat beter. De motivatie is onverminderd.

Op 23 juni is het serieus. Van 6800 m tot 7300 m wordt de helling steiler, het terrein wordt technisch. Er is niemand. Geen vaste touwen, geen duidelijk pad. Je moet de berg lezen en uit je reserves putten. De hoogte knaagt aan de eetlust en energie, maar een goede nacht in kamp 3 geeft wat kracht terug voor wat de volgende dag wacht: de top.

Er zijn geen tranen, maar een grote glimlach, euforie, een diepe opluchting. David voltooit hiermee zijn 5e poging, Boris zijn 2e beklimming, en deze keer is Tiphaine samen met hem op de top. Een mooie cirkel rondgemaakt.

David bereidt zijn paraglidingafdaling voor en begint te voet. Tiphaine en Boris trekken hun ski's aan. Het is nog niet voorbij. Op 7600 m ontmoeten ze David weer en helpen hem zijn vlieger op te blazen. Hij stijgt op, “als een bom” en maakt een magische afdaling in het gouden licht van de ondergaande zon.

Het is laat. De nacht valt. Gelukkig hebben ze vooruit gepland. Een tent, een luchtbed, een kooktoestel. Een geïmproviseerde nacht aan de westkant, in alle rust, om weer op krachten te komen voor de volgende etappe.

De volgende dag is het wakker worden zwaar. Weer een technische oversteek. Daarna de afdaling op ski's, omschreven als een “strijd”. De explosiviteit die skiën vereist, gaat niet goed samen met de hoogte. Elke drie bochten een pauze. Buiten adem, brandende benen. Maar bochten maken op de besneeuwde kam van de top is magisch. Het is zeldzaam. En dat zal Tiphaine Dupérier nog lang bijblijven.

Dit project is niet zomaar een prestatie. Het is een verhaal van een touwteam, van vertrouwen, van wederzijds respect. Met Boris deelt Tiphaine 10 jaar aan expedities. Hun band heeft geen woorden meer nodig. Iedereen weet hoe de ander werkt, anticipeert, ondersteunt.

Met David, die ze minder goed kent maar bewondert om zijn 20 jaar ervaring, ontdekt Tiphaine een andere vorm van vertrouwen: die van de beheersing en de rust van een expert. Samen vormen ze een evenwichtig, efficiënt team.