Le Casse de Brice, door Xavier Cailhol & Symon Welfringer

Het is het verhaal van een leuk idee dat ontstaat in een onwaarschijnlijk seizoen. Iets dat begint met glaciologie, doorgaat via een steile goulotte, en eindigt met steil skiën op een route die nog niet bestond. Het soort opening dat improvisatie (een term die Yann Borgnet zo waardeert), inzet en een flinke dosis humor combineert om het niet te serieus te nemen. Kom, we vertellen het je.

Twee weken geleden ga ik naar de Grande Casse voor gletsjermetingen in de Grands Couloirs en de noordwand, in het kader van mijn promotieonderzoek. Een serieuze planning, maar in plaats van alleen te klimmen, besluit ik met mijn broer via Folie Douce te gaan. Deze goulotte, die al een tijd niet was beklommen, is eindelijk in conditie.

Tijdens het afdalen neem ik metingen en zie ik een lijn die ik in het voorjaar al had opgemerkt. Toen bestond die vooral uit een dièdre vol stenen. Maar nu... is het iets anders. Het begin, echt steil, is nu wit van koude sneeuw. En het idee begint te groeien: Wat als we hier met ski's afdalen?

Enkele dagen later bespreken Symon en ik onze plannen voor de week. Het oorspronkelijke idee was om in de Grandes Jorasses te mixklimmen. Maar de omstandigheden daar zijn niet ideaal. Dus zeg ik tegen hem: — Symon, wat als we deze lijn gaan skiën?
Steile skiën, noordwand, in oktober, met de eerste bochten van het seizoen op 50°? Daar hoef je hem niets meer over te vertellen. We pakken onze tassen in en gaan weer op pad, richting de Grande Casse. Tweede klim van de week, maar deze keer met ski's.

De klim via de Grands Couloirs gaat snel. We komen boven, met de neus naar de noordwand gericht. Ik roep naar de S: — Wauw, het is steil.
Oh ja, het is steil. En vooral, het is mooi wit. De sneeuw is koud gebleven, biedt goede grip, en tot nu toe ziet alles er perfect uit. We beginnen met het afdalen van een paar meter over bijna verticale platen bedekt met 40 cm sneeuw. Symon plaatst een goede kabel, een friend als back-up. Ik daal een eerste rappel van 30 m af en vind een perfecte spleet voor een relais. Tweede rappel, deze keer echt verticaal, en we komen eindelijk in een ski-couloir. We doen de ski’s aan.

Eerste bocht: niet eenvoudig. Tweede: nog steeds niet. De helling is zo’n 50° (volgens de demonstranten, de politie van de steile helling zou 47,85° aangeven), de couloir is smal en elke beweging telt. Enkele meters lager wordt de couloir nog smaller. Deze keer geen keuze: we doen de ski’s uit, klimmen vijf meter naar beneden, en doen ze weer aan. Wat volgt? Een mooie steile helling, enkele vloeiende bochten… tot een nieuwe richel van ijs en stenen die ons dwingt weer de ski’s uit te doen. Nog een rappel van 30 meter en dan: geluk, een mooie rechte helling van 600 m met meer dan 45°, met 30 cm koude poedersneeuw. We maken bochten achter elkaar, een glimlach op het gezicht, en komen euforisch en blij beneden aan de wand. Het seizoen begint GOEDDDDDDD!