Sébastien Roubinet 🇫🇷

Ik zou eerder zeggen mijn beroepen, want ik heb er meerdere: 

Ik ben zeeman: ik doe overbrengingen, charteren, bootvoorbereiding, bootreparatie, enzovoort. Soms steek ik oceanen over tijdens bepaalde overbrengingen. Ik kan ook varen met poolboten tijdens expedities of reizen. 

Ik neem ook deel aan wedstrijden, ik ben geweest als bemanningslid, schipper, racebootvoorbereider en technisch directeur van Clément Giraud. 

Volgende zomer zou ik weer vertrekken met de vertrouwde zeilboot, maar we hebben besloten geen klassieke charter meer te doen, we willen de voorkeur geven aan projecten (artistiek, sportief, wetenschappelijk) die lang genoeg duren: onze boot kan meerdere maanden wegblijven, vanuit Frankrijk met bemanning en materiaal om heen-en-weer reizen te vermijden). 

Dat is nog niet alles, ik ben ook ingenieur. Dat is bijzonder omdat ik geen opleiding heb gevolgd, ik ben op jonge leeftijd gestopt met school, ik ben ingenieur in de praktijk. Ik noem mezelf zelfs uitvinder: ik werk bijvoorbeeld aan het ontwerp van een bewoonbare stratosferische ballon. Ik ben ook architect, ik ontwerp boten en expeditie-uitrusting zoals pulka’s. Ik heb dit alles geleerd door te werken op scheepswerven en dankzij mijn persoonlijke ervaringen. Ik ben ook al docent geweest aan de ENSTA, een ingenieursschool in Brest. 

Het is onmogelijk om te zeggen wat de mooiste herinnering is, er zijn er zoveel!

Ik denk aan prachtige landschappen, het begin van races, enzovoort. 

De ontmoetingen met dieren zijn vaak bijzondere momenten. Tijdens de NAGALAQA-expeditie bijvoorbeeld, bevonden we ons in een gebied waar de dieren de mens niet kennen. Er is aan beide kanten evenveel nieuwsgierigheid. We verstopten ons in de diepten van de valleien om rendieren te observeren die uiteindelijk uit nieuwsgierigheid naar ons toe kwamen. Op dezelfde dag zaten we in de boot, thee te drinken, toen iemand zei: "Oh kijk, een wolf." Hij was op 15 meter afstand, keek naar ons zonder angst of agressie. Alleen nieuwsgierigheid. Die relatie met de dieren is heel bijzonder, en dat is het voordeel van varen met kleine boten zonder motor. 

Bij expedities is de belangrijkste factor de manier van zijn en handelen in de natuur. Ik ben opgegroeid in de natuur en heb er lang genoeg geleefd om haar te begrijpen, nog voordat ik schoolse technieken leerde (touwwerk, zeilafstelling, enzovoort). 

Een boot goed afstellen is vooral een kwestie van gevoel, en dat leer je door jarenlange ervaring in de natuur en door ontmoetingen. 

Eric Tabarly antwoordde op de vraag "Hoe doe je dat?" met "Nou, kijk maar." Dat is precies het punt! Het is belangrijk om naar de bemanning te kijken voordat je met hen aan de slag gaat en niet je eigen manier op te dringen. Het is essentieel om je aan te passen aan ieders verschillende manieren en erin op te gaan om zo effectief mogelijk te zijn. 

Dat is een leerproces dat ik heb opgedaan bij sledehonden: naar ze kijken, van ze leren, begrijpen hoe de roedel werkt om het beste functioneren te ondersteunen. Mijn leidende teef was niet dominant, maar kon goed overweg met een andere hond die zich wel kon opdringen. Ze werd door de anderen geaccepteerd, niet door zich op te dringen, maar dankzij haar kwaliteiten: ze kon sneeuw en ijs aanvoelen. Ze heette Nagalaqa, wat 'toendrahoen' betekent in het Inuit. 

Omdat ik het leuk vind!

Ik waardeer de mentaliteit: niet laten maken aan de andere kant van de wereld om meer geld te verdienen, maar lokaal produceren, in Frankrijk en Europa. 

Technisch gezien voldoen de kledingstukken aan mijn eisen, ze zijn stevig en gaan lang mee. Ze zijn ook goed gesneden.