Alpinisme-logboek - Uitstap met vrienden aan de noordkant van de Koningin: de Directissime des Potes

Vivien, lid van de  Lagoped Family , deelt het verslag van de beklimming van een van de routes aan de noordwand van de Reine Meije.

Geopend door C. Copier en T. Clarasso voor het onderste kwart in 1997, daarna B. Gravier, C. Copier, JF Etienne in 2005, in twee delen voor het bovenste deel.

Alleen al het lezen van de beschrijving in de “topo Cambon” geeft een idee:

“De moeilijkste en langste route van de noordwand. Gegradeerd ED+, M5, 7c, 80° ijs, het is een extreme onderneming omdat de crux een lengte is in 7a+ en daarna 7c (of A2), slecht beschermd op 3800m aan de noordwand” ...

De omstandigheden en het weer zijn gunstig, we bereiden ons voor door de beschikbare informatie op internet te verzamelen en contact op te nemen met vrienden die de route al hebben gelopen (dank aan Octave, Paulo en Adrien).

Voor mij begint het avontuur de dag na een dienst (bij de SAMU). Een beetje suf verlaten we de agglomeratie Grenoble om rustig naar La Grave te gaan, te genieten van de kabelbaan en een klim richting de Enfetchores. 

We besluiten de topkam van deze laatste te zoeken om de noordwand zo goed mogelijk te verkennen. Dit geeft ons een volledig zicht op de wand en stelt ons in staat de huidige omstandigheden te vergelijken met de beschikbare foto’s. Een verkenning van de rimaye is nodig, de wand is iets droger dan verwacht. 

We maken daarom een omweg bij de voet om deze te inspecteren en een zwakke plek te vinden die toegang geeft tot de sokkel.

Een wat steile wand van bevroren sneeuw met een paar kleine gemengde passages wordt onze keuze. 

Blij dat we een plan hebben ¹ we klimmen de gletsjer van de Meije aan de rechteroever op om de bergkam te passeren en te genieten van de zachtheid van een avond op het uitkijkpunt  (dank aan Sandrine, de bewaker) waar we tot onze verrassing verschillende vrienden tegenkomen, waaronder de collega’s van de CRS Alpe.

De volgende dag gaat de wekker om 2:00 uur, rond 2:45 haasten we ons om de voet van de noordwand te bereiken. Het is relatief warm en we besluiten energie te besparen tijdens de aanloop en keren terug naar de genoemde steile wand.

We gaan van start met de sokkel, na het oversteken van de rimaye komt Ren’ bij me. Het vervolg van de sokkel lijkt op een gigantisch nachtelijk trefbalspel en een gezegde komt bij me op: "als je moersleutels ontwijkt, ontwijk je de ballen" ² , handig want dat moet zich aanpassen aan de stenen.

We gaan zo goed mogelijk vooruit in een mix van kort touw en strak touw, bewegend als kleine krabben ³ .

De eerste lichtstralen verschijnen als we beginnen aan de klimmende lengtes op goede rots die rood kleurt door de zonnestralen. 

Daarna volgt de beklimming van een couloir met zeer slecht rots waar je naast het kiezen van grepen ook moet kiezen hoe je ze gebruikt om het kaartenhuis niet te destabiliseren. Dit stuk is veel droger dan beschreven. We rusten uit aan de voet van de eerste steile wand. Erg steil!

Het gaat vrij vlot in het gebarsten rotsblok, zowel atletisch als esthetisch, en na 4 lengtes kleden we ons om, het is ijs-sfeer. Dit deel, dat eigenlijk sneeuw zou moeten zijn, is eerder ijs in stukken en ik heb geen spijt van de tactiek om winteruitrusting mee te nemen met echte stalen stijgijzers en een technische ijsbijl (voor het touwteam) en 6 ijsankers. 

We klimmen het middelste deel van de Z op met stukken zwarte ijs en maken een relais aan de voet van het laatste bastion. Dit stuk heeft niets te maken met wat we ons herinneren van ons bezoek 10 jaar geleden. Na een pauze trekken we onze lichte kleding weer aan om dit laatste stuk te beklimmen. Een verrassend evenwichtig dièdre brengt ons aan de voet van de beroemde groene spleet. 

Nog een paar lengtes en we komen onder deze voorlaatste zeer atletische lengte. Ren gaat erin, klimt behendig tot aan het overhangende stuk, een paar kunstmatige passen later (en het vervangen van de ontbrekende haak, bedankt aan de vrienden voor de tip) brengt ons bij het voorlaatste relais.

Een laatste lengte brengt ons bij de zogenaamde Cheval Rouge en de laatste richel. Om 18 uur ontmoeten we een stel dat een elegante bivak voorbereidt op de top van de Meije. 

We bellen met Béa, de beheerder van de Aigle, die wat bier en een maaltijd voor ons opzij zet. Na een prachtige oversteek bij schemering komen we aan bij de Aigle, waar Béa en Margot, de beheerder en assistent-beheerder, ons met een glimlach en een goede maaltijd opwachten. 

De volgende dag genieten we van dit kleine paradijsje voordat we afdalen naar het dal. Weer een mooi avontuur met vrienden!

Voor deze beklimming hebben we besloten het "in één dag" te doen, dus nemen we geen bivak mee maar wel warme kleding voor het geval dat (dikke donsjas, reserve sokken en handschoenen) en een reddingsdeken per persoon.

Gezien de grote kans op nachtelijke voortgang nemen we een extra klein lampje mee.

We hebben ook een EHBO-kit en een radio.

We nemen mee een set Friends tot nummer 3 (deze laatste is niet essentieel) met dubbele maten in het midden/klein, enkele kabels en 3 pitons (erg nuttig), expresssets en slings, touwtjes.

We hebben 6 lichte ijsankers.

Wat betreft het voortgangsmateriaal hebben we besloten om te verdelen met een paar stalen stijgijzers met enkele punten en geschikte schoenen, een technische ijsbijl en een lichte ijsbijl voor de één; licht materiaal voor de ander. Deze "strategie" voor de "aanval" van ijs-/mixklimsecties bleek de juiste gezien de omstandigheden.

Tot slot gaan we verder met dubbele touwen van 60 meter (risico op touwschade door stenen en mogelijkheid tot ontsnapping, abseilen aan het einde van het traverseren van de kammen)